LIST PAPIEŻA JANA PAWŁA II „È per me motivo” DO BISKUPÓW EUROPY ZEBRANYCH NA KONWIWENCJI W WIEDNIU

  12/04/1993

 

 

Czcigodni Współbracia w Biskupstwie, Najdrożsi Bracia i Siostry!

Jest dla mnie powodem wielkiej pociechy wiadomość, że w kilka lat po moim wezwaniu do nowej ewangelizacji Europy, jesteście zebrani w Wiedniu, by razem dokonać refleksji nad owocami działalności misyjnej, którą kapłani, wędrowni i rodziny z Drogi Neokatechumenalnej prowadzą z wielkodusznym porywem i wielką gorliwością dla Ewangelii.

Z okazji otwarcia prac Specjalnego Zgromadzenia dla Europy, 5 czerwca 1990r., z ubolewaniem zwróciłem uwagę, że na tym naszym kontynencie wielu jest przyzwyczajonych do traktowania rzeczywistości „tak, jakby Bóg nie istniał”. W takiej perspektywie – dodałem – człowiek „staje się źródłem prawa moralnego i tylko takie prawo, które człowiek daje samemu sobie, stanowi miarę jego sumienia i jego postępowania” (Insegnamenti, tom. XIII, 1, 1990, ss. 1517nn). Z drugiej strony nie można zaprzeczyć, że Duch Święty, poprzez Sobór Watykański II, wzbudził skuteczne instrumenty – wśród nich także Drogę Neokatechumenalną – by odpowiedzieć na pytania współczesnego człowieka. Po wielu latach, w świetle osiągniętych wyników, uznałem za słuszne, by pisemnie dodać odwagi temu doświadczeniu mając na uwadze nową ewangelizację, wyrażając życzenie, żeby było wspomagane i doceniane przez Braci w Biskupstwie (por. List z dnia 30 VIII 1990r.).

Wielu z was jest bezpośrednimi świadkami owych rezultatów, a także pierwszymi protagonistami pomocy ofiarowanej w rozprzestrzenianiu tej nowej rzeczywistości eklezjalnej; dlatego też wasza dzisiejsza refleksja jest szczególnie ważna, tak jak była ważna refleksja Biskupów kontynentu amerykańskiego, podczas spotkania w zeszłym roku w Santo Domingo.

Droga Neokatechumenalna, w której dojrzewają wędrowni i rodziny misyjne, może odpowiedzieć na wyzwania sekularyzacji, szerzenia się sekt i braku powołań. Refleksja nad Słowem Bożym i uczestniczenie w Eucharystii umożliwiają stopniową inicjację w święte misteria, formują żywe komórki Kościoła, odnawiają żywotność parafii poprzez chrześcijan dojrzałych, zdolnych do dawania świadectwa prawdzie dzięki radykalnie przeżywanej wierze.

Droga ta okazuje się szczególnie odpowiednia do tego, by przyczyniać się na obszarach zdechrystianizowanych do koniecznej „reimplantatio Ecclesiae”, prowadząc człowieka w jego postawie moralnej do posłuszeństwa prawdzie objawionej, oraz odbudowując także samą tkankę społeczną, zniszczoną przez brak znajomości Boga i Jego miłości. Już w niektórych regionach tworzą się ośrodki rodzin misyjnych, które mogą być światłem Chrystusa i przykładem życia.

Taka misja nie byłaby jednak możliwa bez prezbiterów przygotowanych do towarzyszenia i podtrzymywania, przez ich posługę święceń, tego dzieła dla nowej ewangelizacji. Jestem wdzięczny Panu, który zechciał wzbudzić liczne powołania, a także za powstałe diecezjalne seminaria misyjne w różnych krajach Europy, nazywane słodkim imieniem Dziewicy Maryi „Redemptoris Mater”.

Pod Jej macierzyńską opiekę i Jej przemożne natchnienie oddaję także wasze spotkanie, które może dodać wam dalszego porywu i odwagi w apostolskim zapale wobec współczesnego człowieka, który potrzebuje przewodnictwa Pasterzy i świadków przez nich posłanych, aby poznać Boga, wzywać Jego Imienia i otrzymać zbawienie.

Światło Zmartwychwstałego Pana, które uroczyście celebrowaliśmy w Wigilii Paschalnej, niech nadal w was rozbłyska, podtrzymując was w misji służenia Kościołowi i całej ludzkości.

Dan w Watykanie, 12 kwietnia 1993r.

Jan Paweł II

 

Statystyki

Today 8

Yesterday 16

Week 8

Month 467

All 114915

Currently are 20 guests and no members online

Kubik-Rubik Joomla! Extensions

Wiadomości